แม้ธรรมชาติจะกำหนดให้มีทั้งความทุกข์และความสุข แต่เมื่อใดที่ความทุกข์เข้ามาเยือน ตัวเรากลับแทบจะทนต่อไปไม่ได้ บางคนถึงกลับตัดสินใจที่จะยอมตายเพื่อพ้นจากความทุกข์นั้น แต่ในความเป็นจริงก็ไม่อาจพ้นจากความทุกข์ได้ จนกว่าจะพบทางสว่างแห่งปัญญาที่พระพุทธองค์ทรงชี้ทางไว้ แต่เมื่อเราเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา ที่ยังมีความอยากได้ อยากมี อยากเป็น เราก็สามารถที่จะล่วงจากความทุกข์นั้นได้ อยู่ที่ว่าเราได้เคยมองคนอื่นมากกว่าตัวเราเองหรือไม่ หากเราพิจารณาอย่างไตร่ตรอง จะพบว่า คนอื่นๆ ที่มีความทุกมากกว่าเรานั้นมากมายเต็มแผ่นดิน เขาเหล่านั้นมีความทุกข์กว่าเราหลายเท่า แต่เขาก็พยายามที่จะมีชีวิตอยู่ เขาพยายามที่จะก้าวข้ามอุปสรรคนานั้นๆให้ผ่านพ้นไปได้ ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ เรายังอาจที่จะมีความสุขได้ ขึ้นอยู่กับว่าเราคิดที่จะสู้เพื่อมีชีวิตอยู่หรือไม่ ความทุกข์นั้นคู่กับความสุข ไม่อาจแยกกันได้ ขอเพียงเรามีชีวิตอยู่อย่างเข้าใจ แล้วอยู่เพื่อแบ่งปันความสุขให้แก่ผู้อื่น และไม่สร้างความทุกข์ให้ใครๆ ตัวเรานั้นก็จะพบแต่ความสุขตลอดไป
ด้วยความปรารถนาดีจาก
นายรักษ์ ปริกทอง
กลุ่มธรรมรักษ์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น